جمعه هارو همیشه دوست دارم یه روز تعطیل کنار خانواده

دوس ارین جمعه ها چیکار کنین ؟

از خودم می گم :

دوست دارم جمعه ها تا لنگ ظهر بخوابم بعد  یه نهار خوشمزه باب شوهرم درست کنم که اونم مطمئناً قرمه سبزیه ( فکر نکنین باب دل خودمه ها ) البته از شب قبل بارش گذاشته بودم .

بعضی وقت ها آدم ها راهشون رو گم می کنن ، فکر و خیالشون زیاد میشه ، نمی دونن از کدوم راه برن
و هر روز راهشون رو عوض می کنن و وقتی قدم برمیدارن یه لحظه فکر می کنند که کارشون درسته یا نه ؟

و وقتی اون قدر فکر میکنند که دیگه مغزشون جای هیچی رو نداره میشینن و روز هارو تماشا می کنن که یکی پس از دیگری تموم میشه بدون اینکه متوجه بشن امروز چندمه و یا چند شنبه است ؟

امروز هوا بارونیه دارم از مغازه به بیرون نگاه میکنم به خیابون های خیس ، ماشین های خیس ، آدم های خیس و چتر های خیس ...

دلم گرم ، دلم عاشق ، دلم پر از خاطره ...

محسن تو راه برگشت از رشت بودو منم داشتم به روزهامون فکر می کردم ...

اس ام اس داد پسر دختری کنارم نشستن یاد روزهای خودمون افتادم...

وقتی اینو گفت لبخند زدمو رفتم تو حال وهوای خودم که با  صدای آقای گرجی به خودم اومدم : به چی می خندی خانم ... ؟

گفتم چیزی نیست ...

انگار همین دیروز بود تا هوس قدم زدن می کردیم می رفتیم رشت ...

موقع برگشت ،هوا رو به تاریکی می رفت و  نم نم بارون شروع می کرد ..

هوا سردو شیشه های ماشین بالا عرق کرده ، بعضی از راننده ها به مسافراشون حال می دادنو یه موزیک آروم میزاشتن و بعضی هام با رادیو حالمونو می گرفتن و منم سرمو میزاشتم رو شونه های محسن آروم چشامو
می بستم حتی بعضی از وقت ها بدون اینکه چیزی به هم بگیم فقط با لمس دست هامون مسافت رو طی می کردیم ..

حتی یه روز بعد از بام خیلی دوست داشتم قدم بزنم ولی هیچی نگفتم و مثل همیشه از چشام خوندو به اولین ماشینی که موند گفت : رشت

هنگ کردم گفتم : کجا ؟

گفت : تو الان به شونه های من نیاز داری

همیشه خیلی خوب درکم می کنه و قشنگیش اینه که عمل می کنه ...

حالا دو سال از اون روز هامون می گذره ما نامزد کردیمو با هم تا هر ساعتی هر خیابونی رو که بخوایم قدم میزنیم ، خیس میشیم ، می خندیم و سر به سر هم میزاریمو باز هم به هم میگیم :

دوستت دارم

و همین  روز های ساده و پر از عشقه که قرار بشه یک عمر زندگی مشترک

امسال دومین سال تولد عشقمه که در کنارمه

پارسال براش یه تولد کوچیک ولی دوست داشتنی گرفتم که یادگار اون روز عکس و یه لبخند شیرینه که هر وقت می بینه یادش می افته

اما امسال مثل پارسال نبود محسن مثل همیشه برای تولد من سنگ تموم می زاره و اصلا به حرف گوش نمی ده و کار خودشو می کنه

ولی امسال نذاشت براش کاری کنم موقع امتحان ها بود و دو تا امتحان تو یک روز داشت

دلم واسه دست نوشته هات تنگ شده ،تویی نای نوشتنم ...

حالا خودم اعتراف میکنم زمانی که می نوسم از ته قلبم خوشحالم ، احساس می کنم باید بنویسم و از روز های خالی سر رسیدم باید خجالت بکشم ...

تنها کار دنیاست که از بچگی بهش علاقه داشتم ، اوایل برای معلم انشام ،که همیشه دوست داشت ببینه که این هفته چی دارم واسه گفتن می نوشتم  ...

یاددمه یه بار سر موضوع علم بهتر از یا ثروت وقتی دیدم همه گفتن علم از جام پاشدم و گفتم من می خواهم انشامو بخونم و گفتم : ثروت و کلی حرف زدم وقتی معلممم برایم دست زد احساس غرور کردم تو دلم گفتم الهه تو برای این کار اومدی ..

امشب تولدمه

یه عدد به تعداد شمع هام اضافه شد از امسال مثل بقیه خانم ها باید علامت سوال جای عدد بزارم

نمی دونم چه حکمتیه که آدم شب تولدش دلش می گیره

بغض می کنه به هر چیزی ناراحت می شه

و چه قدر چشم براه اس ام اس هایی می مونه که دلش می خواد از طرف دوست هاش ببینه

فردا عشقم داره واسم تولد می گیره

منتظر فردام تا سه تا از آرزوهامو بگمو شمع هامو فوت کنم...

1.

2.

3.

فوت

استادم گفته خلاصه بنویس ، موضوع آزاده ..

چند لحظه ای چشم هامو بستم و خاطراتم را مرور کردم ، رسیدم به خاطره ای که خیلی دوستش دارم، خاطره ای که مدیون یه قلب پاک و دریایی ام ..

   نمی دونم از كجا باید شروع كنم ؟ اصلاً چه جوری باید شروع كنم ؟ چرا بعد از این همه مدت ، هوس نوشتن به سرم زده ؟

   به قول استاد گفتنی : ویــــــــار قلم در دست گرفتن رو كردم .

   شاید این فكر خسته ام ، آبستن افكاریه كه كنج صندوقچه قلبم ، دو زانو بقل كرده وو بغض كرده محبوس شده .

   شاید هم زمانش رسیده كه ، الفبای چپندر قیچیم رو ، حجی كنم و به رشته تحریر در بیارم .

بنویسم ...